Huwelijksvoorwaarden en faillissement

Huwelijksvoorwaarden en faillissement vormen een buitengewoon verraderlijke combinatie, sterker nog, het is een slangenkuil met verstrekkende gevolgen.

Voorbeeld: Jan en Ellen gaan trouwen. Omdat Jan een eigen bedrijf heeft, sluiten zij huwelijksvoorwaarden én zetten zij het huis op naam van Ellen. Zo denken zij te voorkomen dat het huis in het faillissement van het bedrijf van Jan wordt meegesleurd.

Een schijnveiligheid. Bij faillissement gaat het huis toch mee, tenzij Ellen kan bewijzen dat zij het huis voor meer dan de helft met haar eigen geld heeft gefinancierd.

Google de woorden “huwelijkse voorwaarden” en “faillissement” maar eens. Het wemelt van de voorbeelden en waarschuwingen.

Waarom wind ik mij hier zo over op? Omdat het gros van de Nederlanders zich met die huwelijksvoorwaarden veilig waant, maar het niet is. Volgens mij komt dat door drie oorzaken:

1. De huwelijksvoorwaarden staat vol met onbegrijpelijke vaktermen.
    Ondanks de uitleg door de notaris, hebben de meeste echtparen geen idee wat erin staat.
2. Nieuwe regels over huwelijksvoorwaarden door jurisprudentie en wetgeving.
3. Kruisende regels uit andere vakgebieden, zoals bijvoorbeeld de faillissementswetgeving, waarover te weinig bekend is.

“Iedere Nederlander wordt geacht de wet te kennen.” Dat kan zijn, maar het huwelijksvermogensrecht is te ingewikkeld geworden. Niet voor niets zijn er op de specialistenopleiding van vFAS meerdere volle dagen gereserveerd voor het huwelijksvermogensrecht. Als de specialisten al zoveel opleiding nodig hebben, hoe moeten anderen dit dan begrijpen?

Men schijnt het belastingstelsel weer te willen vereenvoudigen. Het zou mooi zijn als ook het huwelijksvermogensrecht wordt vereenvoudigd. Zodat iedereen weet waar men aan toe is bij faillissement of scheiding.

Hedda Schipper.